Ασθένεια: Πέντε στάδια μέχρι την αποδοχή

Αν και τα συμπτώματα των χρόνιων παθήσεων διαφέρουν, οιπερισσότεροι πάσχοντες μοιράζονται κάποια κοινά συναισθήματα, όπως είναι ηάρνηση, η οργή, ο φόβος, η ελπίδα και πολλά άλλα. Στο ακόλουθο άρθρο θα δείτετα πέντε πιο συνηθισμένα στάδια από τα οποία περνούν οι ασθενείς μόλις μάθουνότι νοσούν από κάποια χρόνια ασθένεια δίχως αυτό να σημαίνει πως τα βιώνουνόλοι με την ίδια σειρά και με τον ίδιο τρόπο.

Ωστόσο, σε όποιο στάδιο κι αν βρίσκεται κανείς, οφείλει στονεαυτό του να αποδέχεται πως, τη συγκεκριμένη στιγμή, πρέπει να το βιώσει και νανιώσει όλα τα συναισθήματα που μπορεί αυτό να του προκαλεί, έτσι ώστε νακαταφέρει να προχωρήσει. Γι’ αυτό, δεν θα πρέπει να βιαζόμαστε να περάσουμε στοεπόμενο στάδιο, αλλά να αφήνουμε να συμβεί εντελώς φυσικά.

1. Άρνηση. Κάθε αλλαγή ή απώλεια στη ζωή τις περισσότερες φορέςοδηγεί σε άρνηση. Και το να μάθει κανείς ότι πάσχει από μία χρόνια πάθησηπιθανότατα θα του γεννήσει αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Αρκετά συχνά, όσοιβρίσκονται σε αυτό το στάδιο, θεωρώντας πως η ασθένεια δεν μπορεί να τους κάνεικακό, συνηθίζουν να αγνοούν τις συμβουλές των γιατρών, οι οποίες, εντούτοις, θαμπορούσαν να τους βοηθούσαν σημαντικά στο να ελέγχουν τη νόσο εάν τις ακολουθούσαν.Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που αποδέχονται αμέσως τα νέα δεδομένα που αφορούνστην υγεία τους, οι οποίοι στρέφουν το ενδιαφέρον τους στην ίασή τους. Έτσι,κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ενημερώνονται για τις εξελίξεις τηςΙατρικής, ενώ συνεργάζονται άψογα με τους θεράποντες ιατρούς, θέλοντας να ελέγχουντην εξέλιξη της νόσου τους όσο το δυνατόν καλύτερα.

2. Θυμός. Το συναίσθημα που συχνά τρέφει την άρνηση είναι οθυμός. Πολλές φορές, ο ασθενής αδυνατεί να πιστέψει ότι ήταν τόσο άτυχος, ώστενα αρρωστήσει εκείνος, με αποτέλεσμα η οργή του να στρέφεται προς τον ίδιο,κατηγορώντας τον εαυτό του που αρρώστησε. Ο καλύτερος, λοιπόν, τρόπος για ναμειώσει κανείς το θυμό είναι να τον εξωτερικεύσει. Συνεπώς, το να κρατάεικάποιος ένα ημερολόγιο, να πηγαίνει σε ομαδικές συνεδρίες ψυχολογικήςυποστήριξης ή να συναντά ειδικούς θεραπευτές είναι μερικοί τρόποι για να εκφράζειτην οργή του, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα πολύ φυσιολογικό συναίσθημα τοοποίο, παρ’ όλα αυτά, απαιτεί χρόνο και δουλειά για να είναι διαχειρίσιμο.

3. Φόβος. Κάποιες φορές κάτω από την οργή βρίσκεται ο φόβοςσχετικά με μία ασθένεια που δεν θεραπεύεται. Οι άνθρωποι με χρόνιες παθήσειςαρκετά συχνά αρχίζουν να βλέπουν τη ζωή μέσα από ένα άλλο πρίσμα, σταματώνταςνα κάνουν σχέδια για το μέλλον, μιας και θεωρούν ότι δεν θα είναι για πολύκαιρό ανάμεσά μας. Και ο φόβος γίνεται ακόμα πιο έντονος όταν ο ασθενήςγνωρίζει ελάχιστα πράγματα για την πάθησή του. Γι’ αυτό και ίσως η πρώτη μάχηπου καλείται να δώσει είναι η πληροφόρησή του. Όσο περισσότερα μαθαίνει

κανείς για τη νόσο του, τόσο περισσότερο νιώθει πως έχει τονέλεγχο. Επίσης, ο φόβος καμιά φορά προκύπτει όταν χάνει κανείς την πίστη του στονεαυτό του, στην ικανότητά του να παλέψει. Κι αυτό είναι και το πιο σημαντικόστάδιο που πρέπει να δουλέψει ένας ασθενής, μιας και ο φόβος δεν κάνει κακόμόνο στην ψυχή και στο πνεύμα, αλλά και στο σώμα.

4. Θλίψη. Το αίσθημα της θλίψης και της απώλειας είναι σύνηθες,γιατί οι χρόνιες παθήσεις επιφέρουν στη ζωή περιορισμούς που άλλοι άνθρωποι δεναντιμετωπίζουν. Για παράδειγμα, ένας ασθενής ίσως να μην είναι πλέον σε θέση νακάνει παλιές αγαπημένες του δραστηριότητες, να μην απολαμβάνει πια αγαπημένατου φαγητά ή να μην μπορεί να περνάει όσο χρόνο θα ήθελε με τα αγαπημένα τουπρόσωπα. Συνεπώς, η θλίψη, πολλές φορές, κάνει τον πάσχοντα να νιώθει ανεπαρκή,με αποτέλεσμα να απομονώνεται. Γι’ αυτό και το να βρει δραστηριότητες που δενεπηρεάζονται από την πάθησή του μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στο να ξεπεράσειαυτό το συναίσθημα. Όσοι δε αρνούνται να δουν τον εαυτό τους απλά και μόνο ωςασθενή πιθανότατα να έχουν μία πολύ πιο θετική εξέλιξη σε ό,τι αφορά στην υγείατους, ενώ η συμμετοχή τους σε ομαδικές συνεδρίες ψυχολογικής υποστήριξηςβοηθούν επίσης, διότι τους επιτρέπουν να συναντήσουν άλλους ασθενείς που παραμένουνενεργοί πολίτες.

5. Αποδοχή. Ωστόσο, αν και η διαχείριση μιας μακροχρόνιας πάθησηςεπιφέρει μεγάλη συναισθηματική αναστάτωση, γεννάει και θετικά αισθήματα. Το ναβλέπει κανείς πως στο τέλος, χάρη στη δύναμή του, κατάφερε να υπερβεί τιςόποιες δυσκολίες η ασθένεια έφερε στο δρόμο του είναι ένα υπέροχο συναίσθημα.Είναι μία αίσθηση δικαίωσης και νίκης. Και με κάθε επιτυχία έρχεται και ηαπόδειξη ότι, έχοντας πίστη στον εαυτό μας, μπορούμε να ζήσουμε μία γεμάτη ζωή,ίσως και πιο ουσιαστική αφού, λόγω της ασθένειας, πιθανότατα να έχουμε αναθεωρήσεισκέψεις και απόψεις που είχαμε πριν νοσήσουμε.

Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για τα πέντε στάδια,μπορούν να αναζητήσουν πληροφορίες για την Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος (ElisabethKübler-Ross), η οποία άλλαξε ριζικά τον τρόπο που εκατομμύρια άνθρωποιαντιμετωπίζουν την ασθένεια, αλλά ακόμα και το θάνατο.

Μετάφραση: Ελίνα Μιαούλη

Eπιμέλεια: Εθελοντική Ενημέρωση για τις Σπάνιες Παθήσεις

Πηγή: fibrofighter.tripod.com 31/10/2013

Κατηγορίες Νέων: