Δείτε ποιες είναι οι Οφθαλµικές Εκδηλώσεις Αυτοάνοσων Νοσηµάτων

Υπάρχει ένας σηµαντικός αριθµός αυτοάνοσων νοσηµάτων, το πιο γνωστό από τα οποία είναι η ρευµατοειδής αρθρίτις. Επίσης η νεανική ρευµατοειδής αρθρίτις, το σύνδροµο Sjorgen, ο ερυθηµατώδης λύκος, η προϊούσα συστηµατική σκλήρυνση είναι αυτοάνοσα νοσήµατα που συναντώνται συχνά από τους οικογενειακούς γιατρούς. Στη ρευµατοειδή αρθρίτιδα τα λευκά αιµοσφαίρια του ανοσοποιητικού συστήµατος απορρυθµίζονται και αρχίζουν να επιτίθενται στις αρθρώσεις του ατόµου.(μ)

Σε ορισµένα αυτοάνοσα νοσήµατα τα µάτια ή κάποια τµήµατα του µατιού µπορούν να δεχθούν επίθεση από τα λευκά αιµοσφαίρια. Αυτά τα νοσήµατα µπορούν να προκαλέσουν ανυπόφορα συστηµατικά και οφθαλµολογικά συµπτώµατα. Τα οφθαλµικά συµπτώµατα µπορούν να περιλαµβάνουν ξηροφθαλµία ή ερυθρότητα των οφθαλµών, αίσθηµα ξένου σώµατος, κνησµό, φωτοφοβία, πόνο, αλλαγές στην οπτική οξύτητα και ακόµη ολική απώλεια της όρασης.(μ) Τα µάτια µπορούν να αποτελούν το µοναδικό στόχο ορισµένων αυτοάνοσων νοσηµάτων.

Το σύνδροµο Sjorgen (ΣΣ) είναι ένα συστηµατικό αυτοάνοσο νόσηµα που χαρακτηρίζεται από συµπτώµατα ξηρότητας (ξηροφθαλµία και ξηροστοµία) και είναι δυνατόν να συνοδεύεται από άλλα αυτοάνοσα νοσήµατα (ρευµατοειδή αρθρίτιδα, συστηµατικό ερυθηµατώδη λύκο, προϊούσα συστηµατική σκλήρυνση κλπ.) Η αλληλεπίδραση νευρικών και ανοσολογικών παραγόντων επηρεάζει την έκκριση των δακρυϊκών αδένων και συµβάλλει στην παθογένεια των συµπτωµάτων ξηρότητας του ΣΣ.

Σηµαντικής σοβαρότητας είναι επίσης το οφθαλµικό ουλώδες πεµφιγοειδές, το Mooren’s έλκος κερατοειδούς και διάφορες µορφές υαλίτιδας.

Οποιοδήποτε αυτοάνοσο νόσηµα που επηρεάζει τα µάτια απαιτεί συστηµατική θεραπεία (από το στόµα και τοπικά στον οφθαλµό). H θεραπεία αυτή τυπικά έχει ως στόχο την καταστολή του υπερβολικά επιθετικού αυτοάνοσου συστήµατος και επιτρέπει στο σώµα τελικά να επαναρυθµίσει τη λειτουργία του. Σαν αποτέλεσµα της συστηµατικής θεραπείας έχουµε την καταστολή της αυτοάνοσης αντίδρασης του οργανισµού για ένα ορισµένο χρονικό διάστηµα (για παράδειγµα, ένα χρόνο). Στη συνέχεια η αγωγή µπορεί να διακοπεί σταδιακά και να σταµατήσει χωρίς να σηµειωθεί υποστροφή. Σε ορισµένεςπεριπτώσεις µπορεί να σηµειωθεί επανεµφάνιση της επίθεσης, οπότε σε αυτήτην περίπτωση ο ασθενής πρέπει να τεθεί και πάλι υπό αγωγή.

Σε γενικές γραµµές, οι οφθαλµίατροι δεν συνηθίζουν να υποβάλλουν τους ασθενείς σε συστηµατική αγωγή. Ειδικά δε σε αυτά τα νοσήµατα, δεν χρησιµοποιούν ανοσοκατασταλτικά φάρµακα για να τα θέσουν υπό έλεγχο.
Παρ’όλα αυτά, πολλοί οφθαλµίατροι αντιλαµβάνονται ότι µία τέτοια αγωγή είναι απαραίτητη και ενδείκνυται για την αντιµετώπιση αυτών των προβληµάτων. Για το λόγο αυτό ο οφθαλµίατρος συνεργάζεται µε τον χηµειοθεραπευτή, ο οποίος θα αναλάβει την ευθύνη της συστηµατικής θεραπείας, ενώ ο οφθαλµίατρος παρακολουθεί την πρόοδο των κλινικών οφθαλµολογικών εκδηλώσεων της αυτοάνοσης επίθεσης (φλεγµονή).

Οφθαλμικές Εκδηλώσεις Αυτοάνοσων Νοσημάτων

Οφθαλμικές Εκδηλώσεις Αυτοάνοσων Νοσημάτων (συνέχεια)

Στα περισσότερα περιστατικά, αυτή η συνεργασία µεταξύ οφθαλµιάτρου και χηµειοθεραπευτού έχει πολύ καλά αποτελέσµατα.

Ερευνητές στο νοσοκοµείο Massachusetts Eye & Ear Infirmary έχουν αποµονώσει µία συγκεκριµένη πρωτείνη στόχο για το αυτοάνοσο νόσηµα, οφθαλµικό πεµφιγοειδές, η οποία πιστεύεται ότι στο µέλλον θα µπορεί να χρησιµοποιηθεί σε µία στρατηγική επαναρρύθµισης του ανοσοποιητικού συστήµατος του ασθενούς χωρίς τη χρήση ανοσοκατασταλτικών φαρµάκων.

Οι έρευνες συνεχίζονται και πιστεύεται ότι και άλλα αυτοάνοσα οφθαλµικά νοσήµατα θα µπορούν να αντιµετωπιστούν µε παρόµοιες στρατηγικές.

Επιµέλεια ∆ρ. Αναστάσιος-Ιωάννης Κανελλόπουλος
Ο ∆ρ. Κανελλόπουλος είναι Χειρουργός-Οφθαλµίατρος, Αναπληρωτής Καθηγητής Οφθαλµολογίας στο Πανεπιστήµιο της Νέας Υόρκης.

Πηγή: newsitamea.gr 24/2/2014

Κατηγορίες Νέων: